Deze week verruilen manlief en ik moederland Nederland weer voor ons thuisland, te weten Gran Canaria, een van de schitterende Canarische Eilanden.
Van huis naar huis, daar gaan we weer! Bijna de hele maand mei zullen we weer 'dansen' op het uitnodigende levensritme van het eiland waar de zon, de zee en de vulkanische landschappen een totaal andere energie geven dan het vlakke, vaak winderige en regenachtige Nederland. Toch betekent dat niet dat ik stil zal vallen… Integendeel!
Ik blijf blogs publiceren, ook als ik weer thuis ben op Gran Canaria. Zie het als een brug tussen 2 werelden. Tussen het noorden en het zuiden, het rationele en het spirituele, het bekende en het vertrouwde tegenover het vrije en het natuurlijke. In die blogs blijf ik schrijven over vrijmetselarij, over de Orde van Vrijmetselaren in Nederland en de symboliek die daarin besloten ligt. De fysieke afstand van alles wat in Nederland dag in dag uit als gewoon en vanzelfsprekend ervaren wordt, biedt mij welkome ruimte voor reflectie en nieuwe inzichten.
Wie mij goed kent, weet dat Gran Canaria voor mij veel méér is dan alleen een zonnige plek om te verblijven. Het eiland heeft een eigen ziel, gevormd door eeuwen van natuur, cultuur en geschiedenis. Van de ruige bergen in het binnenland tot de eindeloze stranden aan de kust, het eiland houdt mij telkens weer een spiegel voor. En het is niet moeilijk om daarin de parallellen te zien met de innerlijke reis die iedere vrijmetselaar maakt, namelijk het zoeken naar balans, inzicht en verbinding.
Daarnaast wil ik mijn vele lezers meenemen in het dagdagelijkse leven op Gran Canaria, maar ook op de andere Canarische Eilanden. Hoe voelt het om daar te zijn? Wat maakt deze plek - én de mensen! - zo bijzonder? En hoe beïnvloedt dat mijn denken en doen?
Blijf mijn blogs dus zeker volgen en lezen. Of je nu geïnteresseerd bent in vrijmetselarij, in persoonlijke reflecties of simpelweg in het leven op een zonnig Spaans eiland in de Atlantische Oceaan, er komen er genoeg aan.
Voor vertrek nog even dit... Gisteren, zaterdag 2 mei dus, heb ik eindelijk de nieuwe uitgave van het ledenmagazine VM van de Orde van Vrijmetselaren ontvangen; een vreemde gewaarwording na 15,5 jaar de hoofdredacteur ervan te zijn geweest. De uitgave neem ik mee het vliegtuig in om dan beter te bekijken. Beide nieuwe VM-hoofdredacteuren heb ik inmiddels wel al een e-mail met mijn broederlijke felicitaties gestuurd. Als ingezonden brief voor de volgende uitgave. Misschien besteed ik er nog een blog aan...
Hasta lluego! - Tot ziens!
Reactie plaatsen
Reacties