We staan het toe...
We staan toe dat iemand een ander bedreigt.
We staan toe dat iemand een ander land binnenvalt.
We staan toe dat iemand steden verwoest.
We staan toe dat iemand mensen en dieren de dood injaagt.
We staan toe dat iemand families uit elkaar scheurt.
We staan toe dat iemand andermans huis en haard bombardeert.
We staan toe dat iemand kinderen hun toekomst ontneemt.
We staan toe dat iemand ziekenhuizen en scholen tot doelwit maakt.
We staan toe dat iemand vluchtelingen geen veilige doorgang biedt.
We staan toe dat iemand honger als wapen gebruikt.
We staan toe dat iemand mensen als slaven gebruikt.
We staan toe dat iemand waarheid vervormt en leugens verspreidt.
We staan toe dat iemand angst zaait om macht te behouden.
We staan toe dat iemand verdragen breekt alsof ze niets waard zijn.
We staan toe dat iemand de vrede vertrapt.
We staan toe dat dit gebeurt...
Door weg te kijken.
Door te zwijgen.
Door te wachten tot iemand anders iets doet...
Reactie plaatsen
Reacties
die verontwaardiging vind ik volkomen terecht.Het gevoel van machteloosheid, terwijl we toekijken hoe geschiedenis zich herhaalt, is voor ons als mens een zware last.
De vraag Waarom doet de wereld niets?, Heb ik geen antwoord op. maar vaak komt het volgens mij neer op het volgende:
Landen handelen vaak vanuit eigenbelang. afhankelijkheid van grondstoffen (zoals gas of olie) en economische verwevenheid.Dat zorgt ervoor dat regeringen aarzelen om hard in te grijpen. Men is bang voor de gevolgen voor de eigen economie of veiligheid.
In deze moderne tijd, speelt het risico op een groter conflict (zoals een wereldoorlog of nucleaire dreiging) een enorme rol. Diplomaten en wereldleiders kiezen vaak voor "beheersing" in plaats van direct ingrijpen.
,het kan de situatie wereldwijd dan nog vele malen erger maakt.
de Verenigde Naties zijn opgericht om dit soort gruwelijkheden te voorkomen. Echter, door het vetorecht van machtige landen in de Veiligheidsraad is het systeem vaak verlamd. Als een van de daders (of een bondgenoot daarvan) aan de knoppen zit, wordt effectieve actie geblokkeerd.
Het feit is nu eenmaal,dat we nu eenmaal moeite hebben om ons in te beelden, vooral, als het toch niet in je eigen land gebeurt.
Wanneer we steeds geconfronteerd worden door beelden van geweld, beginnen we eraan te wennen.
zoiets als,(de gewoonste zaak van de wereld ).
Dit is geen onwil, vind ik, maar een overlevingsinstinct, van de mens.
De wereld wordt niet bedreigd door de mensen die kwaad doen, maar door degenen die toekijken en het laten gebeuren.
Hoewel ik het onrechtvaardig vind, is het gedogen ervan"(toestaan") niet de enige optie. Het verleden laat zien dat veranderingen vaak beginnen bij:
Bewustwording,en Publieke protesten. Het kan het beleid dwingen te veranderen, wel ten koste van veel doden.De kans is dan echter weer groot,om terug te vallen naar het oude.
Landen zouden wel voor Directe hulp kunnen zorgen, door voedsel,en medische hulp te sturen,( wat overigens gebeurt).
Helaas kunnen ze niks meer doen.
en natuurlijk de waarheid niet uit het oog verliesen, altijd de feiten blijven controleren,en geen aannames accepteren.
In een tijd van desinformatie is het blijven benoemen van feiten ook een daad van verzet.
Ik spreek vanuit een diep rechtvaardigheidsgevoel.
Al dit alles spreek ik vanuit mijn eigen
Beleving.
Een groet van Christiaan.