20 jaar vrijmetselaar. Gisteren, maandag 6 april op de dag af! Klinkt als een lange tijd, maar het voelt nog altijd als het begin van de reis.
20 jaar... Een jonkie dus, nog steeds. Want hoe langer ik meeloop, hoe duidelijker wordt hoeveel ik nog ontdekken moet. En wíl ontdekken. De wijsheid van de broeders die mij omringen, met name die van mijn loge Licht & Vrijheid in Eindhoven, moedigt mij daarbij aan. Hun zelfkennis en inzicht werken als een kompas… Richtinggevend, zonder dwingend te zijn. Bouw en vertrouw.
Tot nu toe, wat heeft de reis mij gebracht? Allereerst rust. Héél veel rust. Aan al het vele en snelle schakelen in mijn toch al drukke hoofd, bieden de vrijmetselaarsrituelen een tegenwicht. De woorden, gebaren en handelingen zijn geen lege schoenendozen, maar concrete bouwstenen van orde. Ze creëren een persoonlijke ruimte waarin het dagdagelijkse even wijkt en plaatsmaakt voor verdieping en stilte. En in die verstilling heb ik anders leren kijken. Naar de wereld en naar mijzelf.
Daarnaast is er de broederschap. Nog altijd vind ik die moeilijk uit te leggen… Clichés genoeg, maar ze klinken altijd zo verheven en hebben dus nooit de diepgang die broederschap echt kenmerkt. Het zijn eerder platitudes die blijven zweven en nooit landen. Daarnaast wordt broederschap bepaald door de gemeenschappelijk verbindende kracht van de individuele beleving ervan. De som van broederschap tussen 2 broeders is dus 3!
Hoe dan ook, ik ervaar de broederschap steeds meer als een samen zoeken, iedere broeder op zijn eigen manier, maar nooit werkelijk alleen. En door dat laatste - weten dat er dus altijd iemand is - groeit onderling een vanzelfsprekend vertrouwen. Intens en diep. Broederschap is voor mij daarom meer dan een verwachting of een verplichting… Het is een stille altijd aanwezige aanwezigheid die mij draagt. Soms zelfs vleugels geeft.
En dan de symbolen. Ze hebben hun abstracte blinddoek afgedaan en zijn gaan spreken. Het zijn allang geen werktuigen meer, maar vaste reispartners. Ze spiegelen, confronteren en inspireren. Soms fluisterend, soms onontkoombaar helder en duidelijk, soms relativerend en ontnuchterend zelfs, soms oorverdovend. Ze zijn één geworden met mijn denken en doen. Ze leven niet alleen meer in woorden, gebaren en handelingen, maar ook in mij.
Wat ik na 20 jaar vrijmetselaar-zijn wel het meeste ben gaan beseffen, is dat de reis, de weg zelf, het doel is. Zelfkennis en inzicht zal ik niet vinden in het uiteindelijke aankomen, maar in het ernaar blijven zoeken. Altijd! En elke stap - hoe verrekte klein ook! - krijgt daarbij betekenis zolang ik die stap maar bewust zet… Samen met mijn broeders, en toch op eigen kracht.
Reactie plaatsen
Reacties