Resetten…

Je staat er niet echt bij stil… Letterlijk en figuurlijk niet!

Het is gewoon de ene voet voor de andere zetten. Zo simpel is het. En tegelijk zo verfrissend. Wandelen! Zonder haast, zonder een specifiek doel. Alhoewel... 

Dagelijks ga ik minimaal 1, meestal toch 2 keer wandelen. Het is telkens wel een uitdaging en niet meer zo vanzelfsprekend als tot voor enkele jaren. Door neuropathie heb ik geen gevoel meer in mijn voeten, wat vooral bij hoogteverschillen onzeker maakt en een risico is. Schots en scheef liggende stoeptegels en straatstenen, trottoirranden en opstapjes, drempels en opritten veroorzaken veelvuldig vallen. Alleen op vlakke stukken durf ik nog wel zonder stok te gaan. Bijvoorbeeld op die gebetonneerde fietspaden, roze van kleur. Maar dan moet ik weer opletten dat een snelle fatbiker me niet van mijn sokken rijdt... 

Eenmaal op gang gekomen, brengt het ritme van wandelen rust in mijn hoofd. Gedachten die tomeloos over elkaar buitelen en door elkaar stuiteren, vallen dan langzaam maar zeker op hun plek. Wandelen is als het ressetten van een computer… Er is daardoor weer meer ruimte!

Met mijn hond erbij is wandelen nóg fijner. Waar ik aanvankelijk veelal eerst nog in gedachten verzonken ben, leeft maatje Buddy volledig in het moment. Onbevangen en nieuwsgierig. Elk geurtje is de moeite waard, elke beweging een ontdekking. En dat werkt aanstekelijk. Voor ik het weet verandert de dagdagelijkse sleur in een concreet beleven van het nu waarin ik weer het licht zie dat door de bomen valt, het geluid hoor van de vogels die het hoogste lied fluiten, de wind voel die alles schoon blaast en van de zon geniet die met warmte ontvangt.

Buddy dwingt mij bovendien naar buiten te gaan, ook op dagen dat ik eigenlijk liever in huis blijf. En juist dan blijkt de kracht van wandelen. Even weg van het computerscherm, van de to-do lijstjes, van de iPhoontjes en de Whatsappjes... Kortom, weg van de constante stroom aan prikkels. Wandelend wordt alles een stuk overzichtelijker.

Wandelen met Buddy schept ook een band. Ongecompliceerd en 'van-zelf-sprekend'... Zonder woorden begrijpen we elkaar steeds beter. Een blik, een kleine beweging en ik weet genoeg. Ook vice versa, want de Kelpie is een bijzonder slim hondenras. Hij weet dat ik kan vallen, is nog altijd erg enthousiast als hij een andere hond of kat ziet, maar kijkt eerst naar mij om.

Stappen zetten, de ene voor de andere... Of je nu door een park loopt, langs het water of gewoon door de wijk, de wetenschappelijk bewezen grote kracht van wandelen zit ‘m juist in de eenvoud. In het even vertragen, rustig ademhalen en simpelweg aanwezig zijn in en genieten van het moment. En met mijn trouwe maatje Buddy naast mij wordt dat moment alleen maar mooier.

Of het vrienden zijn of degenen die mij hun vijand noemen, mijn advies aan hen is eigenlijk hetzelfde… Ga wandelen! Of loop heen!