De crux

Mijn lieve man en enkele gewaardeerde broeders weten het. En met deze blog weten nu ook de vele dagelijkse lezers van mijn blogs het.

Wat? Dat ik niet bang ben voor de dood. Ik ben eerder bang voor het leven.

Nee, ik ben niet bang voor de dood. De dood is stil, eenvoudig en bijna vriendelijk in zijn eerlijkheid dat iedereen dood gaat. Daarbij kan de dood geen verantwoordelijkheid meer op je schouders leggen. Dus geen keuzes meer die verkeerd kunnen uitpakken, geen verwachtingen, geen druk. Niets!

Nee, het is eerder het leven waarvoor ik bang ben. Iedere dag is een kleine strijd. Niet tegen rampen of monsters, maar tegen de eindeloze mogelijkheden die het leven dagdagelijks presenteert. Wat als ik de verkeerde keuze maak? Wat als ik niet goed genoeg ben? Wat als… En precies daar zit de crux, volgens mij. Namelijk in het onbekende dat volgt op elke beslissing.

Nee, voorzover bekend heeft de dood geen verrassingen. Het leven daarentegen zit er vol mee. Ik zie broeders die schijnbaar moeiteloos weten hoe er mee om te gaan. Dat geldt niet voor mij. Geregeld heb ik eerder het verlammende gevoel alsof ik op een overdruk kruispunt sta, zonder bordjes die duidelijk waarschuwen of de enig juiste richting aangeven. En op dat kruispunt blijven staan is geen optie, want de tijd duwt me vooruit, of ik wil of niet.

Toch… Toch zit in dat bang zijn ook een verzachtend element. Als het leven bang maakt, betekent het namelijk ook dat het ertoe doet. Bang zijn - angstig vind ik echt een te groot woord - ontstaat niet uit leegte, maar uit betekenis. Wie is bang voor iets dat het niet waard is?

De truc die niemand je vertelt, is misschien wel dat je je niet laat verlammen door bang te zijn voor het leven maar blijft (door)lopen, ook al gaat je hart flink tekeer en bonst die zelfs in de keel.

Van de dood wordt gezegd dat die geen haast heeft. De dood wacht rustig af en neemt alle tijd... Maar het leven? Dat gebeurt nu. Ís nu! En daarom sta ik elke dag op om aan de nieuwe dag te beginnen. Niet omdat ik niet bang ben voor het leven, maar wél wil weten wat er gebeurt als ik het toch probeer te leven. Gedreven door een onstilbare, mens-natuurlijke nieuwsgierigheid. Want, wat méér dan de dood heeft het leven nog in petto? Wie wil dat niet beleven?

Bang zijn voor het leven is niet hetzelfde als bang zijn om het te leven...