Er is maar één tekst waaruit blijkt dat de liefde het allerbelangrijkste is in het leven.
Het is een tekst die ik van buiten ken, hij zit altijd in mijn hoofd en spreekt mij aan uit het hart. Overigens, dat het hart hét symbool van de liefde is, is niet verwonderlijk. Zonder een hart kan een mens niet leven. Doodsimpel... En zonder liefde dus ook niet!
De tekst die ik bedoel komt uit de bijbel. Het betreft het 2e vers van hoofdstuk 13 in de 1e brief van de apostel Paulus aan de Korintiërs (1 Korintiërs 13:2). De volledige passage gaat over de waarde van liefde en luidt in de Nieuwe Bijbelvertaling zo:
'Als ik de talen van mensen en engelen spreek, maar geen liefde heb, dan ben ik een klinkende schellebel of een vervelende cymbaal. Als ik profetieën kan voorspellen en al het geheimzinnige weet, en alle kennis bezit, en als ik al het geloof heb, zodat ik bergen kan verzetten, maar geen liefde heb, dan ben ik niets.’
Over liefde wordt vaak gesproken, gezongen en geschreven. In veel films, muziekstukken en literatuur is de liefde een geliefd centraal thema. Maar al te vaak blijft het daarbij, wordt vergeten haar handjes en voetjes te geven.
Terwijl ik denk, dat als er liefde is, dat je dat niet hoeft uit te spreken want zij blijkt uit je houding, uit je gedrag, uit álles wat je bent, denkt en doet. Alles draait dan om liefde. De liefde is een onuitputtelijke bron die door alles te geven iedereen en alles voedt. Ook zichzelf.
Zonder liefde is het leven betekenisloos!
Reactie plaatsen
Reacties