Harmonie is het samenvoegen van verschillende tonen of stemmen die dan samen een prettig en evenwichtig geheel vormen.
In muziek verwijst harmonie naar de combinatie van klanken die tegelijkertijd worden gespeeld of gezongen, waardoor een akkoord of akkoordprogressie ontstaat. Deze samenklank creëert een gevoel van rust, balans en samenhang. Harmonie is essentieel om een melodie te ondersteunen en emoties over te brengen.
Buiten de muziek betekent harmonie ook het evenwicht en de overeenstemming tussen mensen, ideeën of onderwerpen, waardoor samenwerking, evenwicht en vrede ontstaan.
Die harmonie is te bereiken door open communicatie, vanzelfsprekend respect en wederzijds begrip voor elkaars gevoelens en standpunten. Luisteren zonder te oordelen en empathie tonen - ‘inleving’ vind ik overigens een beter en mooier woord - zorgt voor verbinding en vertrouwen. Het is daarbij belangrijk om verschillen te (leren) accepteren en bestaande en nieuwe conflicten op een constructieve manier op te lossen. Samenwerking, geduld en zoeken naar gemeenschappelijke doelen versterken daarbij de onderlinge relatie. Het tonen van waardering en het creëren van een veilige omgeving waar iedereen zich gehoord voelt helpen vervolgens om harmonie te bevorderen. Harmonie ontstaat dus door wederzijds respect, betrouwbare eerlijkheid en obaatzuchtige aandacht voor elkaar.
Harmonie biedt overigens alle ruimte voor verschillende opvattingen, meningen en visies. Harmonie betekent namelijk niet dat iedereen hetzelfde denkt of moet denken, maar dat mensen met respect en begrip voor elkaars verschillen met elkaar omgaan. Het draait om het accepteren van de diversiteit en het waarderen van elkaars standpunten, ook wanneer ze verschillen. Door open te staan voor andere meningen en hierover op een constructieve en respectvolle manier te communiceren, blijft de relatie in balans en ontstaat er een positieve samenwerking. In die zin betekent harmonie samenleven of samenwerken met respect voor verscheidenheid.
Trouwens, het luisteren naar een minderheid is zeer belangrijk voor het bereiken en behouden van harmonie. Minderheden dragen vaak unieke perspectieven en ideeën aan die anders over het hoofd worden gezien. Ze rinkelen als het ware een bel die anders niet gehoord wordt. Door ernaar te luisteren, wordt inclusiviteit bevorderd en voelen zij zich gewaardeerd en erkend. Dit voorkomt gevoelens van uitsluiting en onrecht, die voortdurende spanningen en ingrijpende conflicten veroorzaken. En voorkomt dat belgerinkel een klokluiden wordt!
Harmonie ontstaat alleen wanneer juist álle stemmen, dus ook het ‘belgerinkel’ van minderheden, gehoord, gerespecteerd en gewaardeerd worden. Het zorgt uiteindelijk nadrukkelijk voor een vollediger begrip, betere besluitvorming en een rechtvaardiger(e) samenleving of organisatie zoals de Orde van Vrijmetselaren in Nederland.
Het luisteren naar een minderheid is dus essentieel om échte harmonie te creëren. Échte harmonie is per definitie altijd inclusief, niemand buitensluitend!
Reactie plaatsen
Reacties
Het functioneren van een collectief veronderstelt, zoals bekend, de aanwezigheid van een competente en ervaren leiding. Bij ontstentenis daarvan ontstaat geen polyfonie maar kakofonie — een fenomeen dat men, ter illustratie, met enige regelmaat kan waarnemen in de televisuele experimenten rond Maestro.
Binnen de Orde van Vrijmetselaren is het gebruikelijk dat het doel van de groep wordt vastgelegd in expliciete streefdoelen, waarvan verondersteld wordt dat zij richtinggevend én toetsbaar zijn. De vraag die zich na 3,5 jaar beleid opdringt, is dan ook niet óf er doelen waren, maar in hoeverre zij zijn gerealiseerd.
Herstel van harmonie.
Dit bleek, achteraf bezien, een ambitieus doel, temeer daar niet iedereen zich vooraf bewust was van het vermeende gebrek eraan. Het resultaat: geen herstel, maar een toename van de waargenomen disharmonie.
Beperking van de uitstroom.
Eveneens niet geslaagd. Het jaar 2024 mag zich, statistisch gezien, verheugen in de twijfelachtige eer van de slechtste ledenbalans in jaren.
Ledenaanwas.
Ook hier bleef een wezenlijk verschil uit. De aanwas was zodanig marginaal dat zij vooral theoretisch relevant is.
Rituele verdieping.
Een genuanceerder beeld. Er is onmiskenbaar iets in beweging gezet, zij het dat de meningen hierover zo uiteenlopen dat men zich kan afvragen of dit als verdieping dan wel als verbreding van het meningsverschil moet worden geduid.
Het dossier Museum, Collectie en Archief.
Een hoofdpijndossier in de meest klassieke betekenis van het woord. Na aanzienlijke tijdsinvestering bevinden wij ons wederom op het uitgangspunt — ditmaal met de geruststellende zekerheid dat er nog steeds geen plan is.
Rest slechts de open vraag: quo vadis?
Wie het weet, mag het zeggen.