De sacrale momenten van vrijmetselaarsrituelen brengen mij telkens weer opnieuw in vervoering.
Alsof de heiligheid zichtbaar en bijna grijpbaar wordt in enkele rituele handelingen. Alsof het Licht doorbreekt en de weg naar het Oosten laat zien.
Als ik een vrijmetselaarsritueel voor de eerste keer meemaak, begrijp ik niet onmiddellijk wat me precies raakt, alleen dát het me raakt. Nu weet ik dat het de sacrale momenten van het ritueel zijn. Niet groots of overdonderend, maar wel zorgvuldig opgebouwd uit symbolische woorden en handelingen.
Wat mij vooral raakt, is hoe liefde, broederschap en waarheid in alle rituelen een bijna fysieke aanwezigheid krijgen. Ze blijven niet hangen in woorden of idealen, maar worden beleefd. In het ontsteken van de lichten, het openen van het boek van de Hoogste Wet, het vormen van de broederketen, het opleveren van de catechismus, het erkennen dat het licht in de duisternis schijnt... Rituele handelingen die stuk voor stuk - en ook gezamenlijk - een innerlijk landschap openen. Ze nodigen mij uit anders te kijken naar de wereld, en naar mijzelf.
Ik weet, het heeft iets paradoxaals… Aan de ene kant is het ritueel duidelijk begrensd, strak vastgelegd in woord, teken en gebaar. Aan de andere kant ontstaat er juist binnen die structuur een gevoel van ruimte. Alsof een poort open gaat die toegang biedt tot iets wat ik nog altijd moeilijk kan benoemen maar inmiddels des te duidelijker voel. Een gevoel van samenhang... Van eenheid tussen betekenissen die niet meer uitgelegd hoeven te worden.
Ik weet, het klinkt misschien allemaal wat zweverig. Maar ik beleef die sacrale momenten écht alsof de tijd even oplost. Verleden en toekomst trekken zich terug en alleen het nu blijft over. Een nu, met een nieuwe betekenis. Een nu, waarin geluk niet wordt ervaren als luidruchtige blijdschap, maar als een stille zekerheid. Liefde evenmin als een emotie, maar als een verbindende kracht die alles doordringt.
En dan is er nog het Licht… Niet iets wat je altijd ziet, maar wel iets wat je onmiddellijk herkent. Zo’n moment waarop kennis ontstaat, inzicht die richting geeft. En daarbij is het Oosten niet slechts het einddoel, maar vooral een innerlijke oriëntatie.
Wat voor mij de vrijmetselaarsrituelen zo bijzonder maken, zijn inderdaad de sacrale momenten. Elk voor zich. En gezamenlijk. Ze openen een deur. En in de opening van die deur wordt het ongrijpbare, al is het maar heel even, bijna tastbaar. Dat doet je iets. Mij in ieder geval wel.
Iedere keer weer!
Reactie plaatsen
Reacties