Verbinding

Een ochtend aan het zwembad en manlief en ik weten weer precies wat er leeft en speelt in het complex waar we 'wonen' in Playa del Ingles, Maspalomas op Gran Canaria.

Zo is señora Poetin er nog altijd. En nog altijd spreekt ze iedereen aan in het Oekraīens en niemand begrijpt haar. Of ze begint ineens hardop te lachen en niemand weet waarom. Of ze maakt stampij omdat ze het veiligheidspoortje naar het zwembad niet geopend krijgt. Wie haar dan helpt, wordt in haar taal bedankt met een ‘Djakoe!’

Ook onze buren zijn weer aanwezig. Altijd goede zin en goedlachs. Hun levensvreugde is aanstekelijk. Hem zien we iedere ochtend als hij een zakje afval wegbrengt naar de container om de hoek, zij als ze dan in het zwembad haar baantjes trekt, beiden als ze in de middag liggen te zonnen, lezen of slapen aan het zwembad. Ze gaan binnenkort nieuwe ramen plaatsen in hun appartement, samen met enkele andere huiseigenaren. Misschien dat wij ook meedoen, maar dat is nog niet zeker. 

Dan is er nog de wat oudere vakantiegast, die we al langer kennen. Helaas heeft hij recent zijn partner verloren; na een gezellige avond thuis, ging die slapen en is de volgende dag niet meer wakker geworden… “Ik kan blijven treuren, maar mijn leven gaat verder… En er is nog zoveel moois!”

Aan het zwembad maken we ook kennis met een nieuwe bewoner in het complex. Een Oostenrijker uit Wenen, soldaat van beroep - nee, geen korporaal zoals degene waarvan ik de naam liever niet noem... - en uiterst hoffelijk. Iedere dag trekt hij ontelbaar veel baantjes in het zwembad, vaak wel anderhalf uur achtereen, onvermoeibaar. Zijn oudere vriend is de gepensioneerde eigenaar van een zeer bekende bistro in Wenen, nabij Salzporgasse waar ik in het Dokumentationszentrum regelmatig Simon Wiesenthal geīnterviewd heb. Met tranen in zijn ogen weet die vriend herhaaldelijk te vertellen dat hij per ongeluk op de inrit van zijn huis zijn eigen hondje heeft doodgereden... Het is al 2 jaar geleden maar het laat hem niet los.

Ook tuinman Juan en collega Clemente zien we dagelijks als we aan het zwembad liggen. Kleine Jan controleert dan nauwkeurig de kwaliteit van het zwemwater en komt vervolgens altijd even een praatje maken. Clemente is ditmaal bezig met het vakkundige herstel en het nauwkeurig verven van de vloer van het grote zonneterras. Snel tevreden met het resultaat is hij niet; inmiddels heeft hij al 3 dikke lagen verwerkt. Toch ziet het er al mooi uit, vooral in de namiddag en vroege avond als de roodbruine vloer door de zon gloedvol weerkaatst op het bovenste witte gedeelte van de aangrenzende muur. Hij mag trots zijn op zijn noeste arbeid onder de brandende zon.

Plots staat bij het zwembad ook ineens het Spaanse echtpaar voor ons dat hier tevens een appartement heeft. Zij is een bekend advocaat in Las Palmas, hij een succesvol zakenman. Ze komen even kijken naar de verbouwing van hun woning, die ze het hele jaar door verhuren, behalve in juli, de Spaanse vakantiemaand, want dan maken ze er zelf gebruik van. Ze hebben ons zien liggen en komen even "Ola!"  zeggen. En ja, met hun kinderen en kleinkinderen gaat het goed!

Tenslotte is er nog Cosimo, de uitbater van 'Il Sapore di Napoli - De Smaak van Napels', het restaurant dat hij pacht van de eigenarenvereniging. Iedere ochtend, behalve op dinsdag, sluitingsdag, gooit hij altijd rond 11.00 uur met groot enthousiasme de deur uitnodigend open en roept dan duidelijk hoorbaar voor iedereen: “Buenas dias, todos! - Goedendag, iedereen!” Hij is een bijzonder sympathiek man, altijd druk en energiek in de weer, met een passie voor uitbundige gastvrijheid die Italianen kenmerkt. Sinds kort heeft hij zijn neef Guiseppe in de zaak betrokken. Soms lijkt het alsof ze elkaar in de haren vliegen, duidelijk hoorbaar, maar dat is niets meer dan het snel ontvlambare temperament dat Italianen eveneens eigen is. Overigens, terwijl ik deze blog schrijf verrast Cosimo ons met 2 glazen verfrissende witte wijn! “De la casa que se llama Amistad! - Van het huis dat Vriendschap heet!”, glimlacht hij en geeft een kus op mijn bezwete voorhoofd. De wederzijdse genegenheid is groot!

Iedere dag zijn er wel verhalen te beluisteren aan het zwembad. En niet alleen daar! Verhalen die mensen samenbrengen en helpen de ander te zien en te begrijpen. Verhalen die verbinden!