‘Het raakt mij niet!’

Onverschilligheid… Wegkijken, niet reageren, geen betrokkenheid tonen!

EINDHOVEN - Nee, ik ga geen voorbeelden noemen. Iedereen weet en kent voor zichzelf wel de momenten dat hij wegkijkt, niet reageert, zijn betrokkenheid niet toont. En iedereen weet en kent ook de redenen van zijn of haar onverschilligheid... “Het raakt mij niet!" “Het is niet mijn probleem!” “Ik heb er niets mee te maken!”

Onverschilligheid is een gevaarlijke houding. En een schadelijke. Voor u, voor mij, voor iedereen. Onverschilligheid staat namelijk haaks op het vermogen tot empathie en medeleven. Onverschilligheid is onder andere daarom dan ook de voedingsbodem voor verdeeldheid en isolatie. En omdat door onverschilligheid 'situaties' blijven bestaan, voedt het tevens onrecht. Sterker nog, de geschiedenis leert dat grote misstanden niet alleen mogelijk zijn door fanatieke daders, maar ook en vooral (!) door de zwijgende meerderheid van wegkijkers. 

Persoonlijk ben ik er echt van overtuigd dat onverschilligheid de samenleving kil en kapot maakt. Als mensen hun hart sluiten voor het lijden van medemensen, wordt het steeds moeilijker om samen te leven, elkaar te steunen en problemen op te lossen. Waar onverschilligheid groeit, verdwijnt medemenselijkheid via het afvoerputje. Onrecht krijgt dan vrij spel.

Anders gezegd, níet wegkijken, wél reageren en wél betrokkenheid tonen, zijn dus een daad van menselijkheid! En op die manier alleen is het mogelijk te bouwen aan een samenleving van zorg en verbinding. Door mensen die blijven zien, blijven voelen en blijven handelen.

Wie onverschilligheid afwijst, die kiest voor hoop en compassie. En ook al is dat niet altijd makkelijk, laten we die keuze wel maken!